De eerste keer dat je extensions verwijdert, vergeet je nooit. Je maakt de clips, bonds of weaves los en schrikt — de spiegel toont dunner haar dat niet meer als het jouwe voelt. Je kamt erdoor en ziet met afschuw stukjes en plukken afbreken. Waar extensions ooit volume en lengte gaven, zie je nu slappe strengen en kale plekjes.

Je was hier niet op voorbereid. Het voelt oneerlijk en angstaanjagend om je eigen haar zo zwak te zien. Dit was niet de haarexpeditie waarvoor je tekende. Op dat moment overspoelt een golf van spijt en paniek je: was het dit waard? En wat nu?

Naast angst komt een zware schaamte. In tegenstelling tot een oncontroleerbare aandoening, voelt dit zelfveroorzaakt. Jij koos voor strakke staarten, weaves, vlechten of extensions om er mooi uit te zien — en nu betaal je de prijs.

Het is moeilijk om er openlijk over te praten. Hoe geef je toe dat het glamoureuze beeld dat je neerzette, je uiteindelijk pijn deed? Dus blijf je stil. Je begint het te verbergen — een hoed hier, een slimme scheiding daar. Misschien sla je feestjes of stranddagen over omdat je niet wilt dat iemand ziet wat eronder zit.

Je zegt tegen jezelf: “Het is maar haar, ik moet me niet zo druk maken.” Maar diep vanbinnen is het een groot probleem. Je haar was onderdeel van je identiteit en je zelfvertrouwen. Het op deze manier verliezen voelt als het verliezen van een deel van jezelf.